Η 10η Οκτωβρίου του 2007 ήταν μια καθοριστική μέρα για το ΑΠΟΕΛ. Ήταν η μέρα όπου ανακοινώθηκε η επέκταση της συνεργασίας με τον Κωνσταντίνο Μακρίδη για ακόμα τρία χρόνια, κρατώντας τον μικρόσωμο παικταρά στην ομάδα μας μέχρι το 2011. Μια υπόθεση που έδειχνε εδώ και μήνες πως θα αποτελούσε ένα αγκάθι για τη διοίκηση εξελίχθηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε μια τεράστια επιτυχία για το ΑΠΟΕΛ αλλά και μια επιβεβαιώσει ότι ο Μακρίδης αξιολόγησε σωστά τα δεδομένα. Δεδομένα που θέλουν το ΑΠΟΕΛ να είναι η μόνη ομάδα που μπορεί να καλύψει εντός Κύπρο τις αγωνιστικές και οικονομικές απαιτήσεις του παίκτη και πως δε θα του κλείσει την πόρτα για το εξωτερικό.
Ποιος θα μπορούσε όμως να φανταστεί τον Ιανουάριου του 2004 όταν τον κλέβαμε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια της Ομόνοιας ότι σήμερα θα εξελίσσονταν με τέτοιο εντυπωσιακό τρόπο τα πράγματα; Ούτε στο χειρότερο τους εφιάλτη του Απόλλωνα δε θα έκαναν μια τόσο τραγική εκτίμηση ενώ ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς μπορεί να καυχιέται ότι ήταν ο προπονητή που είδε στον Μακρίδη αυτά που έπρεπε για να εισηγηθεί την απόκτηση του. Τα πρώτα βήματα Η ιστορία του Μακρίδη είναι λίγο πολύ γνωστή αλλά αξίζει να τη θυμηθούμε. Γεννημένος στις 13 Ιανουαρίου του 1982 ακολούθησε την πορεία όσων ερωτεύτηκαν από μικροί τη στρογγυλή θεά, αφού περνούσε ώρες ολόκληρες καθημερινά μαθαίνοντας τα μυστικά της. Αν και μικρόσωμος από τον καιρό του δημοτικού έδειξε να ξεχωρίζει λόγω της ταχύτητας και της τεχνική του. Μεγάλωσε σε σπίτι που υποστήριζε ΑΠΟΕΛ αλλά ως κάτοικος Λεμεσού δέχτηκε τις επιρροές φίλων και κατέληξε στις Ακαδημίες του Απόλλωνα.
Ξεχώρισε από την αρχή και για αυτό σε ηλικία 19 χρονών δόθηκε δανεικός στην Άσσια που εκείνη το χρονιά κέρδισε την άνοδο της στην πρώτη κατηγορία. Ο Μακρίδης υπό την καθοδήγηση του Χατζηπιερή επιβεβαίωσε το αυθεντικό ταλέντο του και άνοιξε προσωρινά όπως αποδείχτηκε τα μάτια των διοικούντων στον Απόλλωνα.
Τη χρονιά 2002-03 επιστρέφει στον Απόλλωνα και από την αρχή φάνηκε πως θα άρπαζε την ευκαιρία αφού ο Ντούσαν Μιτόσεβιτς πίστεψε σε αυτόν. Ο μικρός τον δικαιώνει αφού πραγματοποιεί πολύ καλέ εμφανίσεις και χρίζεται βασικός.
Ας είναι καλά ο Ίλιε…
Η επόμενη χρονιά έμελλε να είναι η πιο δύσκολη μέχρι στιγμής για τον Μακρίδη αλλά και αυτή που του έδειξε ξεκάθαρα το μέλλον. Ο Απόλλωνας προσλαμβάνει τον ιδιόρρυθμο αλλά ικανότατο Ίλιε Ντουμιτρέσκου. Ο Μακρίδης έχοντας παρακαταθήκη τις εμφανίσεις τις προηγούμενης χρονιάς αξιώνει αύξηση αφού δεν μπορούσε να ζήσει με 300 λίρες μηνιαίως! Η διοίκηση αρχικά συμφωνεί αλλά στην πορεία προσαρμόζεται στις απόψεις και επιθυμίες του Ρουμάνου προπονητή. Ο Ντουμιτρέσκου ξεκινά ένα απίστευτο κόλλημα του Μακρίδη και έχοντας ως επιχείρημα το πολύ καλή πορεία του πρώτου γύρου βάζει τον παίκτη στο ψυγείο. Ο Μακρίδης και η οικογένεια του όπως και ο Κίρζης που τον εκπροσωπεί αποφασίζουν να οδηγήσουν την κατάσταση στα άκρα αξιώνοντας διακοπή τη συνεργασίας για αθέτηση των συμφωνηθέντων.
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο
Η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου πλησίαζε και η πιο εύκολος διέξοδος ήταν να δοθεί κε νέου με υποσχετική ή ελευθέρα ο παίκτης. Η Ομόνοια ενδιαφέρθηκε έντονα αλλά ο παίκτης και η οικογένεια του είχαν σαφή προτίμηση στην ομάδα μας. Ο Γιοβάνοβιτς είπε το ναι και το μοναδικό ζητούμενο ήταν να βρεθούν και τα λεφτά που αξίωνε ο Απόλλωνας κάτι που έγινε. Ο Κωνσταντίνος Μακρίδης τον Ιανουάριου του 2004 έγινε παίκτης του ΑΠΟΕΛ για να αρχίσει μια άκρως εντυπωσιακή πορεία.
Η αρχή σε μια ομάδα που βάδιζε ολοταχώς για την κατάκτηση του πρωταθλήματος δεν ήταν εύκολη όσο τσαμπουκα και αποφασιστικότητα και αν είχε ο Μακρίδης. Με τους Μαλέκο και Χαραλαμπίδη να αγωνίζονται στις ίδιες θέσεις με αυτόν αλλά και με παίκτες όπως τους Γεωργίου, Αλεξάνδρου, Σατσία και Χρύση ήδη εδραιωμένους ο άγνωστος σε πολλούς Μακρίδης έπρεπε να κάνει υπομονή.
Έδειξε όμως με το καλημέρα και στα λίγα λεπτά συμμετοχής που είχε ότι πρόκειται για αυθεντικό ταλέντο που θα έδινε λύσεις. Η χρονιά τελείωσε με τρεις συμμετοχές και ένα γκολ αλλά οι αριθμοί είχαν λίγη σημασία σε αυτή την περίπτωση. Το ΑΠΟΕΛ ήταν πρωταθλητής και ο νεαρός Μακρίδης πρόλαβε μέσα σε τέσσερις μήνες να μαζέψει αρκετές εμπειρίες και να μάθει να ζει με την πίεση του πρωταθλητισμού.
Η καθιέρωση
Η αγωνιστική χρονιά 2004-05 άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς για το ΑΠΟΕΛ και τον Μακρίδη. Οι ικανότητες του σε συνδυασμό με τους τραυματισμούς του Μαλέκου και την κόντρα του με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς έδωσαν την ευκαιρία στον Μακρίδη να καθιερωθεί και πολύ νωρίς να γίνει ο παίκτης πάνω στον οποίο το ΑΠΟΕΛ θα στήριζε πολλά. Τον Ιανουάριο η διοίκηση Πετρίδη παραχωρεί μετά και τις αφόρητες πιέσεις και του ιδίου τον Χαραλαμπίδη στον ΠΑΟ και ο Μακρίδης γίνεται πλεόν ο παίκτης πάνω στον οποίο ο Γιοβάνοβιτς στηρίζει πολλά.
Η κόντρα μεταξύ Βακουφτσή-Μαλέκου εναντίον Γιοβάνοβιτς διογκώνεται και το ΑΠΟΕΛ δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον τίτλο του. Ο Σέρβος απολύεται, η ομάδα χάνει τον καθοριστικό αγώνα εναντίον της Ανόρθωσης και ο Μακρίδης γεύεται για πρώτη φορά την πίκρα της απώλειας του πρωταθλήματος.
Εκρηκτικό ξεκίνημα και μετά πτώση
Με τον Μάριο Κωνσταντίνου αρχικά προπονητή του η χρονιά 2005-06 βρήκε τον Μακρίδη πιο ώριμο και παράλληλα να εξελίσσεται σε σταρ της ομάδας. Το στυλ παιχνίδου του έκανε πολύ συχνά μικρούς και μεγάλους να τον θαυμάζουν και οι ατομικές τους ενέργειες έδειχναν παίκτη κλάσης. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το απίστευτο γκολ στο Ισραήλ εναντίον της Μακάμπι όπου πήρε την μπάλα από το κέντρου του γηπέδου πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του και την κατάλληλη στιγμή έστειλε την μπάλα στα δίκτυα;
Ήταν από τότε που άρχισαν να χτυπούνε οι καμπάνες για μεταγραφή του στο εξωτερικό με τον μάνατζερ του να επιδιώκει για ευνόητους λόγους μια τέτοια εξέλιξη. Η αντίδραση τότε του Πετρίδη και πιο πρόσφατα του Ζιβανάρη ήταν πάντα αρνητική αφού θεωρούσαν τον παίκτη αναντικατάστατο.
Ο συντηρητικός Κωνσταντίνου δεν άντεξε πολύ και με τον επιθετικογενή Έγκελ στον πάγκο ο Μακρίδης έκανε απίστευτα παιχνίδια μέχρι τον Ιανουάριο του 2006. Στη συνέχεια η απόδοση του άρχισε να πέφτει απόρροια της κούρασης από τους πολλούς αγώνες σε Ευρώπη, πρωτάθλημα, κύπελλο ενώ αναπόφευκτα έγινε και βασικό στέλεχος της Εθνικής.
Τότε άρχισε να υπάρχει μια σαφείς συσχέτιση της απόδοσης του παίκτη με την όλη παρουσία της ομάδας και έγινε ξεκάθαρο πως με τον Μακρίδη σε καλή μέρα μπορούμε να κερδίσουμε οποιονδήποτε όπως επίσης και το αντίστροφο.
Το ΑΠΟΕΛ και πάλι φτάνει μέχρι την πηγή αλλά δεν πίνει νερό αφού σε έναν αγώνα που ακόμα και οι παίκτες μας θεωρούσαν ότι η Ανόρθωση θα παρουσιαζόταν αδιάφορη κάτι τέτοιο δεν έγινε και χάσαμε το πρωτάθλημα. Αναπόφευκτα οι απαιτήσεις όλων προς τον Μακρίδη μεγάλωσαν και ήταν τέτοιες όπως οποιουδήποτε παίκτη σταρ. Όλοι ήθελαν τον πιο δημιουργικό μας παίκτη να είναι έχει πιο σταθερή απόδοση, να σκοράρει, να μην κρατά περισσότερο από ότι πρέπει την μπάλα και πολλά άλλα κάποια από τα οποία είχαν δόση υπερβολής και κάποια όχι.
2o πρωτάθλημα και επέκταση συμβολαίου
Μπαίνοντας στην περσινή χρονιά το μοναδικό ζητούμενο για τον Μακρίδη και το ΑΠΟΕΛ ήταν η επιστροφή στην κορυφή. Με τον Ουζουνίδη πλέον στον πάγκο τα δεδομένα ήταν τα ίδια για το διεθνή μέσο. Βασικότατος αλλά και ο παίκτης που επωμίζεται την οργάνωση του παιχνιδιού όπως επίσης και ο παίκτης που στα δύσκολα δεν κωλώνει και παίρνει πρωτοβουλίες. Το μεγάλο του στοίχημα ήταν η σταθερότητα κάτι που εν μέρει κατάφερε γεγονός που συνέτεινε στο να κατακτήσουμε το πιο εύκολο πρωτάθλημα της τελευταίας εικοσαετίας.
Οι εμφανίσεις του με την ομάδα μας αλλά και την Εθνική δημιούργησαν κατά καιρούς το ενδιαφέρον κάποιων ομάδων του εξωτερικού το οποίο όμως αποδείχτηκε θεωρητικό. Με αφορμή το ότι το συμβόλαιο του θα έληγε τον Μαιο του 2008 διαδίδονταν κάποιες φήμες ότι ο Απόλλωνας του Κίρζη θα ενδιαφερόταν για τον παίκτη όπως και ότι κάποιες προκαταρτικές επαφές με τη διοίκηση του ΑΠΟΕΛ φανέρωσαν διάσταση στο οικονομικό.
Με τη διοίκηση αλλά και τον Ουζουνίδη να αξιολογούν εκ νέου την προσφορά του Μακρίδη αλλά βλέποντας και το πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ισάξιος αντικαταστάτης του, γίνεται η απαιτούμενη οικονομική υπέρβαση που οδήγησε στην ανακοίνωση της 10 ης Οκτωβρίου.
Ο Μακρίδης στα 25 του χρόνια κατάφερε να κατακτήσει 2 πρωταθλήματα, 1 κύπελλο και 1 σούπερ καπ ως βασικό στέλεχος της ομάδας μας. Αυτά ελπίζουμε να είναι μόνο η αρχή αφού ο δρόμος προς τη δόξα είναι μακρύς…
