Μαρίνος Ουζουνίδης:
Έργα και ημέρες του πιο καταρτισμένου
και εγωιστή πρωτάρη

Η αποχώρηση του Μαρίνου Ουζουνίδη από την ομάδα ήρθε φυσιολογικά για όσους ήταν κοντά στα πράγματα αφού ο Έλληνας τεχνικός το σκεφτόταν εδώ και καιρό, βλέποντας την ομάδα να μην μπορεί να ανταποκριθεί όχι μόνο στις απαιτήσεις του κόσμου αλλά στις προσδοκίες και φιλοδοξίες του ίδιου του προπονητής της. Τώρα αν θεωρείται σωστό να παραιτείται κάποιος επειδή έδωσε το μάξιμουμ των δυνατοτήτων του και οι ποδοσφαιριστές όχι είναι κάτι που σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Η ουσία είναι ότι ο Μαρίνος αποτελεί παρελθόν μετά από ενάμιση χρόνο παρουσίας στην ομάδα μας. Το προπονητικό του πέρασμα μπορεί να θεωρηθεί πετυχημένο και είναι για αυτό που παρά τα όποια λάθη του οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την αξία του η οποία είναι δεδομένη.

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης χωρίς προπονητική εμπειρία αλλά έχοντας διατελέσει βοηθός του Μαντζουράκη στη Ξάνθη, έγινε ο νέος προπονητής του ΑΠΟΕΛ. Κόσμος και μέσα ενημέρωσης αντιμετώπισαν διστακτικά την πρόσληψη αφού η απειρία του κατά τα άλλα αγαπητού ως πρώην ποδοσφαιριστή μας προβλημάτιζε. Ο Μαρίνος από την πρώτη στιγμή σίγουρος για τις δυνατότητες του και με τον εγωισμό που τον χαρακτηρίζει διαβεβαίωνε τους διοικούντες ότι ξέρει που έρχεται και πως το συμβούλιο θα πρέπει στα δύσκολα να αντέξει την πίεση του κόσμου και όχι ο ίδιος.

Παρά το θριαμβευτικό τέλος που είχε για τον ίδιο και το ΑΠΟΕΛ η αγωνιστική χρονιά 2006/07 , η αρχή ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Παρά την καταλυτική παρουσία του Γιώργου Απέγητου στη διοίκηση, ο αγωνιστικός προγραμματισμός άργησε να ολοκληρωθεί, γεγονός που ήρθε να προσθέσει στη γενικότερο μούδιασμα του κόσμου. Κάτω από αυτά τα δεδομένα ήταν φυσιολογικό να χρειαστεί καιρός προσαρμογής για όλους κάτι που φάνηκε και στα φιλικά.

Ο αποκλεισμός από τους Τούρκους
και τα πρώτα σύννεφα
Οι υποχρεώσεις όμως στην Ευρώπη ήταν το πρώτο σοβαρό τέστ και ο αποκλεισμός από την Τρανζοσπορ έκανε τις αμφιβολίες πολλών να αυξηθούν. Η κλήρωση-φωτιά του πρωταθλήματος θα ξεκαθάριζε πολλά πράγματα αφού η αλήθεια ήταν ότι σε χρόνο ρεκόρ οι διοικούντες άρχισαν να κλονίζονται, δικαιώνοντας την πρόβλεψη που είχε κάνει από την πρώτη μέρα ο Ουζουνίδης.

Το ΑΠΟΕΛ όμως κερδίζει με το απευθείας κόρνερ του Φερναντές την Ομόνοια, καταβάλει το ίδιο δύσκολα το εμπόδιο του Απόλλωνα και αποκτά μια απίστευτη δυναμική. Τα πάντα πλέον εξελίσσονται ομαλά αφού ο Ουζουνίδης καταφέρε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τόσο του συμβουλίου όσο και των ποδοσφαιριστών. Η ομάδα παρουσιάζει μια αξιοζήλευτη σταθερότητα και παρά κάποια απρόσμενα αποτελέσματα όπως η ισοπαλία με την Αγιά Νάπα, θεωρείται το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Τον Ιανουάριο ο Απέγητος ταράζει τα νερά φέρνοντας στην Κύπρο μεταξύ άλλων και τον Μιχάλη Καψή και όλοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι το ΑΠΟΕΛ βαδίζει σε άλλα επίπεδα. Η ομάδα περνά μια περίοδο ντεφορμαρίσματος κατά την οποία χάνει από Απόλλωνα, έρχεται ισόπαλη με την Ομόνοια και δέχεται τα πυρά όλων για εύνοια από τη διαιτησία. Στο διάστημα αυτό εντείνονται και οι εσωτερικές προστριβές αφού εδραιώνεται η φήμη περί κακών σχέσεων του προπονητή με Κύπριους παίκτες. Και πάλι όμως η επιστροφή στις νίκες με πιο σημαντική αυτή επί της ΑΕΚ στο ΓΣΖ καθιστά το ΑΠΟΕΛ ως απόλυτο φαβορί. Αυτό επιβεβαιώνεται και στην πράξη όταν περνά σα σίφουνας από το Τσίρειο, φιλοδωρώντας την ΑΕΛ με τέσσερα τέρματα.

Με το ΑΠΟΕΛ ξανά στους προκριματικούς του Τσάμπιονς Λιγκ τα όνειρα όλων για μια πορεία αξιόλογη γίνονται υπαρκτές προσδοκίες, αφού ο Απέγητος και πιο συγκρατημένα ο Ζιβανάρης υπόσχονται λαγούς και πετραχήλια. Ο Σόσιν βρίσκεται μια ανάσα από την ομάδα μας αλλά τελικά προτιμά την Ανόρθωση, ενώ ο Ουζουνίδης περιμένει ότι η διοίκηση θα του φέρει ακόμα καλύτερους παίκτες και αισθάνεται άνετα. Αφήνει μάλιστα να βγει προς τα έξω ότι δεν επηρεάζει τα σχέδια του η αποχώρηση κάποιων παικτών έτσι οι Νεοφύτου, Γκόμεζ και Σαμψών αποχωρούν.

Οκκαρίδης και Ηλία είναι οι δυο παίκτες με τους οποίους είχε προστριβές και παρά την επιθυμία του να αποχωρήσουν και οι δυο η διοίκηση κρατά στην ομάδα τον τελευταίο βλέποντας τον προγραμματισμό να μη εξελίσσεται όπως θα ήθελε. Και αυτό γιατί οι προσωπικές διαφορές μεταξύ Ζιβανάρη και Απέγητου οδηγούν στην περιθωριοποίηση του τελευταίου. Παρόλο που μέχρι και σήμερα την όλη υπόθεση καλύπτει ένα τεράστιο πέπλο μυστηρίου φαίνεται ότι η μετέπειτα παραίτηση του Απέγητου συνδέεται και με οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Προγραμματισμός για κλάματα
Η όλη υπόθεση άφησε εκτεθειμένο όχι μόνο τον Ουζουνίδη που είχε τυφλή εμπιστοσύνη στον Απέγητο αλλά και τον ίδιο τον πρόεδρο του ΑΠΟΕΛ που άφησε εν λευκό το χειρισμό των πάντων στο συγκεκριμένο άτομο. Ο προγραμματισμός καθυστέρησε επικίνδυνα ενώ το κερασάκι στην τούρτα ήταν η αποχώρηση του Σολάρι ο οποίος επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στο Μεξικό, αφήνοντας παράλληλα κάποια υπονοούμενα για τον τρόπο που τον αντιμετώπισαν διοίκηση και Ουζουνίδης.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα Ζιβανάρης και Γεωργίου έπρεπε μαζί με τον Ουζουνίδη να ολοκληρώσουν τον προγραμματισμό έτσι ώστε η ομάδα να είναι έτοιμη ενόψει Μπάτε. Η κλήρωση των προκριματικών θεωρήθηκε ιδανική για την ομάδα μας, αφού όλοι θεώρησαν ότι εύκολα ή δύσκολα θα περνούσαμε στο δεύτερο προκριματικό. Παρόλα αυτά παρατηρήθηκε μια απίστευτη δυστοκία στην εξεύρεση παικτών ενώ δεν έλειψαν οι γκάφες ολκής με πιο τρανταχτή αυτή του Πάολο Κόστα. Η πίεση έγινε έντονη, η απογοήτευση του κόσμου ακόμα μεγαλύτερη και στο άκουσμα των Νταβάρες, Ντα Κόστα, Νικολόσκι, Έμερσον κανένας δεν ενθουσιάστηκε. Παρόλα αυτά ο Ουζουνίδης δήλωνε σίγουρος για την ομάδα κάνοντας και τη γνωστή δήλωση ότι το ρόστερ του ΑΠΟΕΛ ήταν το καλύτερο των τελευταίων ετών. Μια δήλώση που διαψεύστηκε πολύ γρήγορα αφού ο τρόπος που ήρθε ο αποκλεισμός από την Μπάτε κλόνισε την εμπιστοσύνη του κόσμου προς διοίκηση, τεχνική ηγεσία και παίκτες.

Η διαχείριση του αποκλεισμού αποδείχτηκε λανθασμένη αφού παρά τη θέληση του προπονητή να παρουσιάσει ενόψει πρωταθλήματος ένα αξιόμαχο σύνολο, αυτό δεν έγινε εφικτό. Οι παίκτες στους οποίους η ομάδα βασίστηκε πέρσι παρουσίαζαν ένα εντελώς διαφορετικό αγωνιστικό πρόσωπο και διάθεση, ενώ οι νέοι παίκτες αποδείχτηκαν παταγώδης αποτυχίες. Ούτε ο Ζε Κάρλος μπόρεσε να βοηθήσει όσο ανέμεναν όλοι, ενώ η μεγαλύτερη πατάτα ήταν ο Μοραίς.

Όλα στραβά και στο πρωτάθλημα
Το χειρότερο ξεκίνημα της τελευταίας δεκαετίας ήταν γεγονός και ο Μαρίνος Ουζουνίδης έβλεπε ανήμπορος να αντιδράσει την ομάδα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις. Η αστάθεια στην απόδοση και η έλλειψη πάθους ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της ομάδας που δεν μπορούσε με τίποτα να κερδίσει εκτός έδρας αγώνες. Παρόλα αυτά ο Ουζουνίδης τύγχανε της απόλυτης εμπιστοσύνης της διοίκησης με την οποία χάραξαν κοινή γραμμή όσον αφορά τις απόψεις για το τι φταίει. Η νέα κόντρα με τον Ηλία ήταν θέμα χρόνου, ενώ στη συνέχεια Μορφής, Μιχαήλ και Φερναντές ήταν οι παίκτες για τους οποίους ο Ουζουνίδης είχε έντονα παράπονα και απόψεις, ενώ και αυτοί με τη σειρά τους τράβηξαν το σχοινί με τρόπο άκομψο.

Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει αφού μετά από κάποια φάση ούτε θέληση δεν υπήρχε για να γίνει το ΑΠΟΕΛ πραγματική ομάδα. Η διοίκηση παρακολουθούσε με απάθεια τα όσα συνέβαιναν ενώ ο Μαρίνος Ουζουνίδης συνειδητοποίησε ότι η συγκεκριμένη ομάδα δεν μπορούσε να πρωταγωνιστήσει ότι και αν δοκίμαζε. Ο εγωισμός και η περηφάνια του ήταν τα στοιχεία που τον οδήγησαν στην παραίτηση αφού δεν δέχτηκε να θεωρηθεί αποτυχημένος από τι στιγμή που ο ίδιος έκανε τα πάντα για να πετύχει η ομάδα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που στο δικαιολογητικό της παραίτησης του ανέφερε ότι αποχωρεί γιατί οι ποδοσφαιριστές δεν έδωσαν αυτά που μπορούσαν και έπρεπε. Αυτή ήταν η επισήμανση που ανέλυσε στο διοικητικό συμβούλιο και που ο Τάκης Αντωνίου χαρακτήρισε αφοπλιστική.

Κάπως έτσι τελείωσε μέσα από το δικό μας φακό το πέρασμα του Μαρίνου Ουζουνίδη από το ΑΠΟΕΛ. Το πρώτο ίσως πέρασμα αφού η ιστορία επαναλαμβάνεται…